[ˈøːrylt]
- archaic, form-of, indefinite, indicative, pastthird-person singular indicative past indefinite of őrül
- not-comparablesynonym of őrülten (“terribly, extremely”)
- lunatic (an insane person)
Alakokőrültebb(comparative) · legőrültebb(superlative) · őrült(nominative, singular) · őrültek(nominative, plural) · őrültet(accusative, singular) · őrülteket(accusative, plural) · őrültnek(dative, singular) · őrülteknek(dative, plural) · őrülttel(instrumental, singular) · őrültekkel(instrumental, plural) · őrültért(causal-final, singular) · őrültekért(causal-final, plural) · őrültté(singular, translative) · őrültekké(plural, translative) · őrültig(singular, terminative) · őrültekig(plural, terminative) · őrültként(essive-formal, singular) · őrültekként(essive-formal, plural) · -(essive-modal, singular) · -(essive-modal, plural)