[ˈrɛndyː]
Originrend (“order, rank”) + -ű (“of”, adjective-forming suffix)
- not-comparableof or related to the named order or rank
Formsrendű(nominative, singular) · rendűek(nominative, plural) · rendűt(accusative, singular) · rendűeket(accusative, plural) · rendűnek(dative, singular) · rendűeknek(dative, plural) · rendűvel(instrumental, singular) · rendűekkel(instrumental, plural) · rendűért(causal-final, singular) · rendűekért(causal-final, plural) · rendűvé(singular, translative) · rendűekké(plural, translative) · rendűig(singular, terminative) · rendűekig(plural, terminative) · rendűként(essive-formal, singular) · rendűekként(essive-formal, plural) · -(essive-modal, singular) · -(essive-modal, plural) · rendűben(inessive, singular) · rendűekben(inessive, plural)