/uˈnire/
Originedal latino unīre, infinito presente attivo di unio, derivazione di unus ossia "uno"
- mettere insieme
“unire le estremità di un filo”
Formeunirsi (coniugazione)(reflexive, pronominal) · avere(auxiliary) · unendo(gerund) · unente(present, participle) · unito(past, participle) · unisco(singular, first-person, present) · unisci(singular, second-person, present) · unisce(singular, third-person, present) · uniamo(plural, first-person, present) · unite(plural, second-person, present) · uniscono(plural, third-person, present) · univo(singular, first-person, imperfect) · univi(singular, second-person, imperfect) · univa(singular, third-person, imperfect) · univamo(plural, first-person, imperfect) · univate(plural, second-person, imperfect) · univano(plural, third-person, imperfect) · unii(singular, first-person, past-remote) · unisti(singular, second-person, past-remote) · unì(singular, third-person, past-remote)