OriginFrom dīcere (“to say”) + -iō.
- declension-3military or political authority, power, control, rule
“Clarissimī virī nostrae cīvitātis temporibus optimīs hoc sibi amplissimum pulcherrimumque dūcēbant, ab hospitibus clientibusque suīs, ab exterīs nātiōnibus quae in amīcitiam populī Rōmānī diciōnemque ” — The most illustrious men of our country in its best days thought it honourable and excellent to protect guests and clients, who were from foreign nations who had come under the friendship and power of
- declension-3sway, control
“qua curia dulcius, quo sub rege honorabilius, quam in propria dicione vitam ducere?” — Under what court could it be sweeter, under what king could it be more honourable, than to live one's own life under one's own control?
Formsdiciō(canonical, feminine) · diciōnis(genitive) · diciō(nominative, singular) · diciōnēs(nominative, plural) · diciōnis(genitive, singular) · diciōnum(genitive, plural) · diciōnī(dative, singular) · diciōnibus(dative, plural) · diciōnem(accusative, singular) · diciōnēs(accusative, plural) · diciōne(ablative, singular) · diciōnibus(ablative, plural) · diciō(singular, vocative) · diciōnēs(plural, vocative) · ditiō(alternative)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0