/bʀoŋ/
OriginFrom Old High German brūn, from Proto-Germanic *brūnaz.
Formsbrongen(masculine) · brongt(neuter) · méi brong(comparative) · am brongsten(superlative) · hien ass brong(masculine, predicative, singular) · si ass brong(feminine, predicative, singular) · et ass brong(neuter, predicative, singular) · si si brong(plural, predicative) · si sinn brong(plural, predicative) · brongen(accusative, attributive, masculine, nominative, singular, with-determiner) · brong(accusative, attributive, feminine, nominative, singular, with-determiner) · brongt(accusative, attributive, neuter, nominative, singular, with-determiner) · brong(accusative, attributive, nominative, plural, with-determiner) · brongen(accusative, masculine, nominative, singular, without-determiner) · brong(accusative, feminine, nominative, singular, without-determiner) · bronges(accusative, neuter, nominative, singular, without-determiner) · bronger(accusative, nominative, plural, without-determiner) · brongen(dative, masculine, singular, with-head) · bronger(dative, feminine, singular, with-head) · brongen(dative, neuter, singular, with-head)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0