/ˈtuːtən/
OriginFrom Middle High German tūten. Compare German tuten, English toot.
- intransitiveto toot, to hoot
Formstut(present, singular, third-person) · getut(participle, past) · hunn(auxiliary) · tuten(infinitive) · getut(participle) · tuten(first-person, indicative, present, singular) · -(first-person, imperative, singular) · tuts(indicative, present, second-person, singular) · tut(imperative, second-person, singular) · tut(indicative, present, singular, third-person) · -(imperative, singular, third-person) · tuten(first-person, indicative, plural, present) · -(first-person, imperative, plural) · tut(indicative, plural, present, second-person) · tut(imperative, plural, second-person) · tuten(indicative, plural, present, third-person) · -(imperative, plural, third-person)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0