[ˈlaîst]
CilmeFrom Proto-Balto-Slavic *laiˀstei, from Proto-Indo-European *leyd- (“to let, allow”). Cognate with Lithuanian leisti (“let, allow”).
- transitiveto let
- transitiveto allow
- transitiveto permit
- transitiveto release
Formasconjugation(first-person) · laižu(present) · laid(present) · laiž(present) · laidu(past) · es(first-person, indicative, singular) · laižu(first-person, indicative, present, singular) · laidu(first-person, indicative, past, singular) · laidīšu(first-person, future, indicative, singular) · -(first-person, imperative, singular) · tu(indicative, second-person, singular) · laid(indicative, present, second-person, singular) · laidi(indicative, past, second-person, singular) · laidīsi(future, indicative, second-person, singular) · laid(imperative, second-person, singular) · viņš(indicative, singular, third-person) · viņa(indicative, singular, third-person) · laiž(indicative, present, singular, third-person) · laida(indicative, past, singular, third-person) · laidīs(future, indicative, singular, third-person)
Avots: Wiktionary