blaˈze
Originvan Frans blasé, in de betekenis van ‘verveeld’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1838
- verveeld door te veel plezierigheden
“Het blasé gepraat van de verwende rijke jongeman spak boekdelen.”
“De blaséë houding resulteert in blasé gedrag: je ziet wat er gebeurt en loopt door, je bemoeit je er niet mee.”
“Evelien knikte even blasé als gedwee.”
Formsblaséër(uninflected, comparative) · blasést(uninflected, superlative) · blaséë(inflected, positive) · blaséëre(inflected, comparative) · blaséste(inflected, superlative) · blasés(partitive, positive) · blaséërs(partitive, comparative)