ˈbardɔ, bardo
Pochodzeniepor. słń., chorw. brdo → „góra, wzgórze”, serb. брдо
- w tkactwie: część krosna, która prowadzi osnowę
- w buddyzmie tybetańskim: każdy przejściowy stan egzystencji, np. życie, medytacja, sen, śmierć
- w buddyzmie tybetańskim: praktyka mająca dawać rozpoznanie natury zjawisk w okresie między śmiercią a ponownymi narodzinami
- Old-Polish, datedwzgórze
- miasto w południowo-zachodniej Polsce
FormyBarda(genitive, singular) · Bardu(dative, singular) · Bardem(instrumental, singular) · Bardzie(locative, singular)