ˈbut͡ɕik, bućik
Pochodzeniepol. but + -ik
- diminutiveod but
“Poprawiła włosy, bluzkę, wysunęła bucik w taki sposób, żeby go pan redaktor spostrzegł od razu i nie odprawił z kwitkiem”
- mały but
- but o krótkiej sznurowanej lub zapinanej cholewce
Formybucika(genitive, singular) · bucikowi(dative, singular) · bucika(accusative, singular) · bucikiem(instrumental, singular) · buciku(locative, singular) · buciku(vocative, singular) · buciki(nominative, plural) · bucików(genitive, plural) · bucikom(dative, plural) · buciki(accusative, plural) · bucikami(instrumental, plural) · bucikach(locative, plural) · buciki(vocative, plural)