ˈburda, burda
Pochodzeniest.czes. → ‘zwada, niepokój; niespokojny człowiek’
- głośna, wulgarna awantura, często z bijatyką
“Młodzi bisurmanili się, urządzali psie figle, starsi pili alkohol, urządzali burdy.”
Formyburdy(genitive, singular) · burdzie(dative, singular) · burdę(accusative, singular) · burdą(instrumental, singular) · burdzie(locative, singular) · burdo(vocative, singular) · burdy(nominative, plural) · burd(genitive, plural) · burdom(dative, plural) · burdy(accusative, plural) · burdami(instrumental, plural) · burdach(locative, plural) · burdy(vocative, plural)