ˈdũmnɨ, dũmny
- pewny siebie, mający poczucie własnej godności
- wyniosły, pyszny, o wygórowanym mniemaniu
- zadowolony z czegoś, mający dumę, satysfakcję z czegoś lub kogoś
“Był zresztą ze swego pochodzenia dumny, pamiętam, jak kiedyś oświadczył: "Wyście jeszcze po drzewach chodzili, kiedy my tworzyliśmy już wielką kulturę!"”
Formydumna(nominative, singular, feminine) · dumne(nominative, singular, neuter) · dumni(nominative, plural, masculine) · dumne(nominative, plural, nonvirile) · dumnego(genitive, singular, masculine, animate, inanimate) · dumnej(genitive, singular, feminine) · dumnego(genitive, singular, neuter) · dumnych(genitive, plural, masculine, nonvirile) · dumnemu(dative, singular, masculine, animate, inanimate) · dumnej(dative, singular, feminine) · dumnemu(dative, singular, neuter) · dumnym(dative, plural, masculine, nonvirile) · dumnego(accusative, singular, masculine, animate) · dumną(accusative, singular, feminine) · dumne(accusative, singular, neuter) · dumnych(accusative, plural, masculine) · dumne(accusative, plural, nonvirile) · dumnym(instrumental, singular, masculine, animate, inanimate) · dumną(instrumental, singular, feminine) · dumnym(instrumental, singular, neuter)