ˈdurɛ̃ɲ, durẽń
Pochodzeniepol. durny < prasł. *durьnъ → 'wzburzony, pobudzony, otumaniony; gniewny, szalony'
- colloquialczłowiek mało inteligentny
“Ten dureń nie zna nawet tabliczki mnożenia.”
- colloquialobraźliwa forma zwrotu do mężczyzny
“Nie pokazuj mi się więcej na oczy, durniu!”
- rodzaj niehazardowej gry karcianej
Formydurnia(genitive, singular) · durniowi(dative, singular) · durnia(accusative, singular) · durniem(instrumental, singular) · durniu(locative, singular) · durniu(vocative, singular) · durnie(nominative, plural) · durniów(genitive, plural) · durni(genitive, plural) · durniom(dative, plural) · durniów(accusative, plural) · durni(accusative, plural) · durniami(instrumental, plural) · durniach(locative, plural) · durnie(vocative, plural)