d͡zvɔ̃n, ʒvõn
Pochodzenieprasł. *zvonъ → dźwięczenie, rozbrzmiewanie
- duży metalowy przedmiot, który uderzany wydaje dźwięk
“Dźwięk dzwonu codziennie wzywał mieszkańców wsi na poranną mszę.”
- dźwięk dzwonu (1.1)
“Z daleka było słychać dzwon.”
- element różnych urządzeń technicznych, zwykle w kształcie cylindrycznym, zamknięty od góry, bez dna
- colloquialniegroźny wypadek drogowy, kolizja lub stłuczka
“Cholera! Miałem wczoraj dzwona nowym autem!”
- główna część hełmu chroniąca większą część głowy
- zob. dzwony
- genitivelm zob. dzwono
Formydzwonu(genitive, singular) · dzwonowi(dative, singular) · dzwonem(instrumental, singular) · dzwonie(locative, singular) · dzwonie(vocative, singular) · dzwony(nominative, plural) · dzwonów(genitive, plural) · dzwonom(dative, plural) · dzwony(accusative, plural) · dzwonami(instrumental, plural) · dzwonach(locative, plural) · dzwony(vocative, plural) · dzwona(genitive, singular)