ˈfurʲja, furʹi ̯a
Pochodzeniełac. furia → wściekłość, szaleństwo (od mitycznych bogiń)
- colloquialgwałtowny napad nieopanowanego gniewu, wściekłości
“Na wieść o tym mój przyjaciel wpadł w istną furię.”
- jedna z rzymskich bogiń karzącej zemsty, również uosobienie albo przejaw złości, wściekłości
“Wyrzuty sumienia prześladowały go jak furie całą noc, nie pozwalając zasnąć.”
- ostre zaburzenie świadomości połączone z raptownym podnieceniem, objaw niektórych chorób psychicznych i zatruć
Formyfurie(nominative, plural) · furii(genitive, singular) · furii(genitive, plural) · furyj(genitive, plural) · furii(dative, singular) · furiom(dative, plural) · furię(accusative, singular) · furie(accusative, plural) · furią(instrumental, singular) · furiami(instrumental, plural) · furii(locative, singular) · furiach(locative, plural) · furio(vocative, singular) · furie(vocative, plural)