ɟɲɛf, ǵńef
- uczucie złości, silne niezadowolenie z czegoś lub kogoś
“Kamil w gniewie zdemolował własny pokój.”
“Tłumacz przez dobrych kilka minut szeptał mu do ucha, przerażony groźbą gniewu przełożonego. Bał się, że mułła nie zrozumiał jego przekładu.”
“Żeglarz nie przestraszył się gniewu mórz, choć szalał sztorm.”
Formygniewu(genitive, singular) · gniewowi(dative, singular) · gniewem(instrumental, singular) · gniewie(locative, singular) · gniewie(vocative, singular)