ˈɡɔ̃ɲit͡ɕ, gõńić
- biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go doścignąć i schwytać
“Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni.”
“Policjant gonił złodzieja przez całe miasto.”
“Hejże, do boju, szable w dłoń, bolszewika goń, goń, goń!”
- biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go zmusić do ucieczki
- zabiegać w celu osiągnięcia czegoś
- popędzać zwierzęta, prowadząc dokądś
- gw. (Kraków) wałęsać się
- ścigać się nawzajem
- o zwierzętach: mieć ruję
Formygonię(singular, first-person, present) · gonisz(singular, second-person, present) · goni(singular, third-person, present) · gonimy(plural, first-person, present) · gonicie(plural, second-person, present) · gonią(plural, third-person, present) · goniłem(singular, first-person, past) · goniłeś(singular, second-person, past) · gonił(singular, third-person, past) · goniliśmy(plural, first-person, past) · goniliście(plural, second-person, past) · gonili(plural, third-person, past) · goniłam(singular, first-person, past) · goniłaś(singular, second-person, past) · goniła(singular, third-person, past) · goniłyśmy(plural, first-person, past) · goniłyście(plural, second-person, past) · goniły(plural, third-person, past) · goniłom(singular, first-person, past, potential, rare) · goniłoś(singular, second-person, past, potential, rare)