ɡrũnt, grũnt
- warstwa gleby, która znajduje się przy powierzchni i można ją uprawiać
“Grunt na pochyłościach gór był lichy. To też chłopi tamtejsi uprawiali rozmaite kunszta (= rzemiosła).”
- powierzchnia Ziemi lub innej planety, teren
“Osadnik […] po paru miesiącach pobytu zaczął mnie namawiać, abym na swoją rękę założył plantację. Grunt można było nabyć za bezcen i robotnik zbyt wiele nie kosztował. Dałem się namówić.”
- obszar stanowiący czyjąś własność (najczęściej występujące w liczbie mnogiej)
“Do obszarnika należały wszystkie grunty w okolicy.”
- dno jakiegoś akwenu (rzeki, morza, stawu, strumienia)
“Możesz dosięgnąć wiosłem gruntu?”
- metaphoriczasada, podstawa (najczęściej używane we frazeologizmach)
- substancja silnie wiążąca się z podłożem, pełniąca funkcję podkładu przy tynkowaniu, malowaniu, politurowaniu itp., a także w malarstwie, jako podkład pod malowidło; także wyschnięta warstwa tej substancji
“Nie wolno zbyt szybko po nałożeniu gruntu tynkować, ponieważ tynk może odpaść.”
“Na gruncie rysowano lub przerysowywano z podręczników kontury obrazu, a następnie nakładano w określonej kolejności farbę i pozłotę”
Formygrunty(nominative, plural) · grunta(nominative, plural, obsolete) · gruntu(genitive, singular) · gruntów(genitive, plural) · gruntowi(dative, singular) · gruntom(dative, plural) · grunty(accusative, plural) · gruntem(instrumental, singular) · gruntami(instrumental, plural) · gruncie(locative, singular) · gruntach(locative, plural) · gruncie(vocative, singular) · grunty(vocative, plural)