ˈĩmbʲir, ĩmbʹir
Pochodzenieśwn. *imbër, śwn. *ing(e)bër, śwn. *ing(e)wër < łac. gingiber < łac. zingiber < gr. ζιγγίβερις
- Zingiber Boehm., rodzaj roślin wieloletnich, pochodzących z Azji i Australii
“Imbir uprawiany jest na Jamajce.”
- przyprawa z imbiru lekarskiego, Zingiber officinale Rosc., w formie świeżego kłącza lub proszku
“Często dodaję imbiru do ciasta.”
- jarzyna z kłącza imbiru japońskiego, Zingiber mioga (Thunb.) Roscoe
“Lubię marynowany imbir do sushi.”
Formyimbiru(genitive, singular) · imbirowi(dative, singular) · imbirem(instrumental, singular) · imbirze(locative, singular) · imbirze(vocative, singular) · imbiry(nominative, plural) · imbirów(genitive, plural) · imbirom(dative, plural) · imbiry(accusative, plural) · imbirami(instrumental, plural) · imbirach(locative, plural) · imbiry(vocative, plural)