ˈkɔtka, kotka
Pochodzeniezdrobn. niezachowanej formy *kota, od kot
- samica kota
“Na balkonie pięć kocurów zaleca się do mojej kotki!”
- bazia
“Na drzewach pojawiły się już pierwsze kotki.”
- metaphorico przymilnie zachowującej się kobiecie
“A gdzie to moja kotka mnie dziś zabiera?”
- accusative, genitivei lp od: kotek
“Zdechł kotek i nie ma już kotka.”
Formykotki(genitive, singular) · kotce(dative, singular) · kotkę(accusative, singular) · kotką(instrumental, singular) · kotce(locative, singular) · kotko(vocative, singular) · kotki(nominative, plural) · kotek(genitive, plural) · kotkom(dative, plural) · kotki(accusative, plural) · kotkami(instrumental, plural) · kotkach(locative, plural) · kotki(vocative, plural)