ɔˈbɔjɛ, oboi ̯e
- dwie konkretne istoty (dwoje ludzi lub człowiek i zwierzę), różniące się płcią; on i ona
“Ukrywają oboje urazę, jaką wzajem do siebie czują, ale ja ją widzę”
“Kobieta i kot. Oboje są groźni.”
- dwie konkretne istoty (ludzie lub zwierzęta), jedna lub obie określone za pomocą rzeczownika rodzaju nijakiego; jedno i drugie; on/ona i ono
“Oboje – i matka, i dziecko – mieli identyczny uśmiech.”
“Oboje dzieci (dwóch chłopców) chodziło do tej samej klasy.”
- accusative, nominative, vocativelm , , od: obój
“Koncert na dwa oboje i dwa klarnety Vivaldiego.”
Formyobojga(genitive, plural) · obojgu(dative, plural) · obojgiem(instrumental, plural) · obojgu(locative, plural)