ˈpɛ̃ŋkat͡ɕ, pẽŋkać
- przestawać być całym na skutek powstania rysy, szczeliny lub otworu
“Na wiosnę, gdy zrobi się dostatecznie ciepło, pąki pękają na drzewach.”
- o czymś naciągniętym, napiętym: rozrywać się, najczęściej na dwie części
- colloquialbać się, odczuwać strach
Formypękam(singular, first-person, present) · pękasz(singular, second-person, present) · pęka(singular, third-person, present) · pękamy(plural, first-person, present) · pękacie(plural, second-person, present) · pękają(plural, third-person, present) · pękałem(singular, first-person, past) · pękałeś(singular, second-person, past) · pękał(singular, third-person, past) · pękaliśmy(plural, first-person, past) · pękaliście(plural, second-person, past) · pękali(plural, third-person, past) · pękałam(singular, first-person, past) · pękałaś(singular, second-person, past) · pękała(singular, third-person, past) · pękałyśmy(plural, first-person, past) · pękałyście(plural, second-person, past) · pękały(plural, third-person, past) · pękałom(singular, first-person, past, potential, rare) · pękałoś(singular, second-person, past, potential, rare)