ˈpɔɡɔ̃ɲ, pogõń
- podążanie za czymś/kimś w celu schwytania tego obiektu; pościg
- grupa ludzi prowadzący pogoń (1.1)
- metaphoricwytężone dążenie do osiągnięcia czegoś
“Sylwester za pasem, już teraz jak grzyby po deszczu wyrastają sklepy i stragany z petardami, w pogoni za zyskiem handlowcy zapominają o obowiązującym zakazie sprzedaży artykułów pirotechnicznych niele”
- imperative, person2. lp od: pogonić
Formypogoni(genitive, singular) · pogoni(dative, singular) · pogonią(instrumental, singular) · pogoni(locative, singular) · pogoni(vocative, singular) · pogonie(nominative, plural) · pogoni(genitive, plural) · pogoniom(dative, plural) · pogonie(accusative, plural) · pogoniami(instrumental, plural) · pogoniach(locative, plural) · pogonie(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik