ˈpɔlak, polak
PochodzeniePo raz pierwszy nazwa Polacy (Polanie) pojawia się w „Żywocie św. Wojciecha” (powst. 997–1002); Bolesław Chrobry jest tam przedstawiony jako książę Polaków (dux Palaniorum); następnie w różnych dokumentach i rocznikach pochodzenia niemieckiego pojawiają się formy Poloni, Polani, Poleni, Boloni. Wcześniej pojawiały się jedynie zbiorowe nazwy Sclavii lub Sclavanii.
- obywatel Polski, mieszkaniec Polski, osoba narodowości polskiej
“Delegacja z Polski zawiozła do Waszyngtonu adres podpisany przez 5 milionów (sic !) Polaków.”
“Przyśpieszony kurs bycia Polakiem zaczął się czternastego lutego, gdy do ich mieszkania wpadło czterech czerwonoarmistów z karabinami i długimi spiczastymi bagnetami na lufach.”
“Następnie po grupę imigrantów samochodem dostawczym bus podjechał Polak, którego zadaniem było szybkie wywiezienie imigrantów z Bieszczad do centrum kraju.”
- język polski jako przedmiot nauczany w szkole
“Babka od polaka: „Jesteście tępi jak sanki w lecie””
- lekcja języka polskiego
“Ance na polaku zadzwonił telefon.”
FormyPolaka(genitive, singular) · Polakowi(dative, singular) · Polaka(accusative, singular) · Polakiem(instrumental, singular) · Polaku(locative, singular) · Polaku(vocative, singular) · Polacy(nominative, plural) · Polaków(genitive, plural) · Polakom(dative, plural) · Polaków(accusative, plural) · Polakami(instrumental, plural) · Polakach(locative, plural) · Polacy(vocative, plural) · Polaki(depreciative, nominative, vocative, plural) · polaka(genitive, singular) · polakowi(dative, singular) · polaka(accusative, singular) · polakiem(instrumental, singular) · polaku(locative, singular) · polaku(vocative, singular)