ˈpɔtɔp, potop
Pochodzenieprasł. *potopъ < prasł. *potopiti → utopić, zalać
- wielka powódź opisana w Starym Testamencie (Rdz 6–8), jako kara zesłana przez Boga
“Noe miał sześćset lat, gdy nastał potop na ziemi”
“Na co zsyłać było potop? Wojna mogła wygubić ludy”
- powódź powstała na rozległych terenach
“Nad ranem kilka wsi ogarnął potop.”
- metaphoricduże ilości czegoś
“Usypiam pod skrzydłami ciszy i ciemnoty; / Wtém budzą mię rażące meteoru błyski, / Niebo, ziemię i góry oblał potop złoty!”
“Mieliśmy nad ranem w łazience istny potop!”
- imperative, person2. lp od: potopić
Formypotopu(genitive, singular) · potopowi(dative, singular) · potopem(instrumental, singular) · potopie(locative, singular) · potopie(vocative, singular) · potopy(nominative, plural) · potopów(genitive, plural) · potopom(dative, plural) · potopy(accusative, plural) · potopami(instrumental, plural) · potopach(locative, plural) · potopy(vocative, plural)