ˈrabʲĩn, rabʹĩn
Pochodzeniełac. rabbinus < hebr. רבי (rabbi) → mój nauczyciel(u), mój mistrz(u)
- przełożony gminy żydowskiej, uczony w prawie żydowskim
“Siadł rabin w smutku, pyta ksiąg mądrości, / Jakiemi słowy cieszyć lud strapiony?”
Formyrabina(genitive, singular) · rabinowi(dative, singular) · rabina(accusative, singular) · rabinem(instrumental, singular) · rabinie(locative, singular) · rabinie(vocative, singular) · rabini(nominative, plural) · rabinowie(nominative, plural) · rabinów(genitive, plural) · rabinom(dative, plural) · rabinów(accusative, plural) · rabinami(instrumental, plural) · rabinach(locative, plural) · rabini(vocative, plural) · rabinowie(vocative, plural) · rabiny(depreciative, nominative, vocative, plural)