ˈrãɲit͡ɕ, rãńić
Pochodzenieprasł. *raniti
- zadać ranę
“Oskarżony odpowiada przed sądem za to, że w afekcie ranił sąsiada sztychówką.”
- powodować kaleczenie
- metaphoricsprawiać komuś przykrość; urażać czyjeś uczucia
“Twoje niesprawiedliwe traktowanie rani mnie mocno.”
- zadać ranę samemu sobie
- ulegać kaleczeniu
“Przeciskając się przez chaszcze, mój pies lekko ranił się w łapę.”
- metaphoricsprawiać przykrość sobie wzajemnie
- zadać rany sobie wzajemnie
Formyranię(singular, first-person, present) · ranisz(singular, second-person, present) · rani(singular, third-person, present) · ranimy(plural, first-person, present) · ranicie(plural, second-person, present) · ranią(plural, third-person, present) · raniłem(singular, first-person, past) · raniłeś(singular, second-person, past) · ranił(singular, third-person, past) · raniliśmy(plural, first-person, past) · raniliście(plural, second-person, past) · ranili(plural, third-person, past) · raniłam(singular, first-person, past) · raniłaś(singular, second-person, past) · raniła(singular, third-person, past) · raniłyśmy(plural, first-person, past) · raniłyście(plural, second-person, past) · raniły(plural, third-person, past) · raniłom(singular, first-person, past, potential, rare) · raniłoś(singular, second-person, past, potential, rare)