swux, su̯uχ
Pochodzenieprasł. *sluchъ
- jeden ze zmysłów, który odbiera dźwięki
“Jasio ma kiepski słuch.”
- umiejętność rozróżniania wysokości dźwięków
- ucho zająca, królika, także dzika
“Szarak czujnie postawił słuchy, gotów do ucieczki.”
Formysłuchu(genitive, singular) · słuchowi(dative, singular) · słuchem(instrumental, singular) · słuchu(locative, singular) · słuchu(vocative, singular) · słuchy(nominative, plural) · słuchów(genitive, plural) · słuchom(dative, plural) · słuchy(accusative, plural) · słuchami(instrumental, plural) · słuchach(locative, plural) · słuchy(vocative, plural)