stwut͡s, stu̯uc
- zniszczyć jakąś kruchą rzecz, rozbijając ją na kawałki
“Jacek stłukł babci wazon piłką.”
- doznać stłuczenia – drobnego urazu wskutek uderzenia o coś
“Jacek stłukł sobie kolano podczas gry w piłkę.”
- zbić kogoś
“Jacek stłukł kolegę na długiej przerwie.”
- rozpaść się na kawałki z powodu uderzenia
“Wczoraj stłukła się kolejna filiżanka z porcelanowego kompletu.”
- colloquialzbić jeden drugiego
“Moi synowie stłukli się po szkole.”
Formystłukę(singular, first-person, future) · stłuczesz(singular, second-person, future) · stłucze(singular, third-person, future) · stłuczemy(plural, first-person, future) · stłuczecie(plural, second-person, future) · stłuką(plural, third-person, future) · stłukłem(singular, first-person, past) · stłukłeś(singular, second-person, past) · stłukł(singular, third-person, past) · stłukliśmy(plural, first-person, past) · stłukliście(plural, second-person, past) · stłukli(plural, third-person, past) · stłukłam(singular, first-person, past) · stłukłaś(singular, second-person, past) · stłukła(singular, third-person, past) · stłukłyśmy(plural, first-person, past) · stłukłyście(plural, second-person, past) · stłukły(plural, third-person, past) · stłukłom(singular, first-person, past, potential, rare) · stłukłoś(singular, second-person, past, potential, rare)