ˈsɨ̃nɛk, sỹnek
Pochodzeniepol. syn + -ek
- diminutiveod: syn
“Nasz synek ma dopiero dwa lata.”
- gw. (Śląsk Cieszyński, Górny Śląsk i Zaolzie) chłopiec, chłopak
“To je marniok synek, raczyj nie chodzuj ś nim.” — Chłopak ten jest utracjuszem, lepiej z nim nie przestawaj.
Formysynka(genitive, singular) · synkowi(dative, singular) · synka(accusative, singular) · synkiem(instrumental, singular) · synku(locative, singular) · synku(vocative, singular) · synkowie(nominative, plural) · synków(genitive, plural) · synkom(dative, plural) · synków(accusative, plural) · synkami(instrumental, plural) · synkach(locative, plural) · synkowie(vocative, plural)