trɛ̃nt, trẽnt
Pochodzenieang. trend → skłonność, tendencja
- istniejący w danym momencie kierunek rozwoju w jakiejś dziedzinie
“Poznał najnowsze trendy we współczesnej homiletyce polskiej.”
- monotoniczny składnik w modelu zależności badanej cechy statystycznej od czasu
- systematyczny wzrost lub spadek wartości instrumentu finansowego w czasie
“Akcje KGHM znajdują się w trendzie spadkowym.”
“Ropa tanieje, rubel w trendzie spadkowym, rosyjscy bogacze zyskują”
Formytrendu(genitive, singular) · trendowi(dative, singular) · trendem(instrumental, singular) · trendzie(locative, singular) · trendzie(vocative, singular) · trendy(nominative, plural) · trendów(genitive, plural) · trendom(dative, plural) · trendy(accusative, plural) · trendami(instrumental, plural) · trendach(locative, plural) · trendy(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik