ˈtɨrãn, tyrãn
Pochodzeniełac. tyrannus < gr. τύραννος
- udzielny władca starożytnej polis greckiej, dochodzący do władzy zazwyczaj na drodze przewrotu albo otrzymując swoje władztwo z zewnątrz, z rzadka przez dziedziczenie
- metaphoricczłowiek okrutny, nieliczący się ze zdaniem innych, narzucający swą wolę
- ptak z rodzaju Tyrannus
Formytyrana(genitive, singular) · tyranowi(dative, singular) · tyrana(accusative, singular) · tyranem(instrumental, singular) · tyranie(locative, singular) · tyranie(vocative, singular) · tyrani(nominative, plural) · tyranów(genitive, plural) · tyranom(dative, plural) · tyranów(accusative, plural) · tyranami(instrumental, plural) · tyranach(locative, plural) · tyrani(vocative, plural) · tyrany(nominative, plural) · tyrany(accusative, plural) · tyrany(vocative, plural)