ˈvaɡɔ̃n, vagõn
Pochodzeniefranc. wagon < ang. wagon
- pojazd szynowy, zazwyczaj bez własnego napędu, przeznaczony do przewozu pasażerów lub towarów
“Bagaże te i niepomierna tusza utrudniały jej dźwignięcie się na wysoki stopień wagonu”
- kryty pojazd kolejki linowej
- slangopakowanie zbiorcze czegoś, np. zgrzewka piwa, karton papierosów (200 sztuk = 10 paczek)
Formywagonu(genitive, singular) · wagonowi(dative, singular) · wagonem(instrumental, singular) · wagonie(locative, singular) · wagonie(vocative, singular) · wagony(nominative, plural) · wagonów(genitive, plural) · wagonom(dative, plural) · wagony(accusative, plural) · wagonami(instrumental, plural) · wagonach(locative, plural) · wagony(vocative, plural)