ˈvʲjara, vʹi ̯ara
Pochodzenieod prasł. *věra → 'przeświadczenie, przekonanie, pewność, że coś jest prawdą, ufność, że coś się spełni'
- przekonanie, że coś jest prawdą; ufność, zaufanie wobec rzeczy niepewnych, nie do końca znanych
“Twoja wiara w to, że czterolistna koniczyna przynosi szczęście, graniczy już z zabobonem.”
“Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła”
- literaryprzekonanie o słuszności twierdzeń opierające się na uznaniu ich za objawione przez Boga
“Męczennika torturowano, bo nie chciał wyrzec się swojej wiary.”
- dated, literarylub wierność, stałość, rzetelność, słowność, szczególnie ukochanej osobie
- obsoletegrupa ludzi, zwłaszcza żołnierzy, często zżytych ze sobą
- gw. (Poznań) ludzie, ludziska, znajomi, nasi
“Wiara tak im zdrowo nawszczylali, że zrobiła sie z tegó niezła haja i gemela.” — Nasi nabili ich tak porządnie, że zrobiła się z tego niezła rozróba i bałagan.
- rareimię żeńskie
“Nasza katechetka ma na imię Wiara.”
“Wiary dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 1 sierpnia.”
Formywiary(genitive, singular) · wierze(dative, singular) · wiarę(accusative, singular) · wiarą(instrumental, singular) · wierze(locative, singular) · wiaro(vocative, singular) · wiary(potential, rare, nominative, plural) · wiar(potential, rare, genitive, plural) · wiarom(potential, rare, dative, plural) · wiary(potential, rare, accusative, plural) · wiarami(potential, rare, instrumental, plural) · wiarach(potential, rare, locative, plural) · wiary(potential, rare, vocative, plural) · wiary(nominative, plural) · wiar(genitive, plural) · wiarom(dative, plural) · wiary(accusative, plural) · wiarami(instrumental, plural) · wiarach(locative, plural) · wiary(vocative, plural)