vzrɔk, vzrok
Originprasł. *zorkъ → patrzenie, spozieranie
- zmysł umożliwiający patrzenie, widzenie; zdolność do postrzegania rzeczywistości za pomocą oczu
“Noszę okulary, ponieważ mam wadę wzroku.”
“Badałem wzrok miesiąc temu.”
- colloquialczyjeś spojrzenie
“Mój wzrok mimochodem padł na kuszące słodycze na wystawie sklepu.”
Formswzroku(genitive, singular) · wzrokowi(dative, singular) · wzrokiem(instrumental, singular) · wzroku(locative, singular) · wzroku(vocative, singular)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0