/klàːti/
OriginInherited from Proto-Slavic *kolti. First attested in the 16th century.
Formskláti(canonical, imperfective) · kláti(infinitive) · klat(infinitive) · klȁt(supine) · klānje(noun-from-verb) · koljọ̄č(participle, present) · -(converb, participle, present) · klán(participle, past) · -(converb, participle, past) · klȁł(l-participle, masculine, singular) · klȃla(feminine, l-participle, singular) · klálo(converb, l-participle, neuter, singular) · klála(dual, l-participle, masculine) · kláli(dual, feminine, l-participle) · kláli(converb, dual, l-participle, neuter) · kláli(l-participle, masculine, plural) · klále(feminine, l-participle, plural) · klála(converb, l-participle, neuter, plural) · kọ́ljem(first-person, present, singular) · -(first-person, imperative, neuter, singular)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0