/bělaːj/
OriginFrom Ottoman Turkish بلا (bela), from Arabic بَلَاء (balāʔ, “misfortune, calamity”).
- misfortune, calamity, trouble
- devil
Formsбѐла̄ј(canonical, inanimate, masculine) · bèlāj(romanization) · бѐла̄ј(nominative, singular) · белаји(nominative, plural) · бела́ја(genitive, singular) · белаја(genitive, plural) · белају(dative, singular) · белајима(dative, plural) · белај(accusative, singular) · белаје(accusative, plural) · белају(singular, vocative) · белаји(plural, vocative) · белају(locative, singular) · белајима(locative, plural) · белајем(instrumental, singular) · белајима(instrumental, plural)