/is.ˈɾaf/
KökenOsmanlı Türkçesi اسراف, Arapça إسْرَاف (ʾisrāf).
- gereksiz yere emek, para, zaman v.s.'ni harcama
“İsraf ve sefahat içinde yaşamaya başlamıştı.”
Biçimlerisrafı(accusative) · israflar(plural) · israf(singular, nominative) · israflar(plural, nominative) · israfı(singular, accusative) · israfları(plural, accusative) · israfa(singular, dative) · israflara(plural, dative) · israfta(singular, locative) · israflarda(plural, locative) · israftan(singular, ablative) · israflardan(plural, ablative) · israfın(singular, genitive) · israfların(plural, genitive) · israfım(possessive, singular, first-person, nominative) · israflarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · israfımı(possessive, singular, first-person, accusative) · israflarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · israfıma(possessive, singular, first-person, dative) · israflarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)