/ɾitim/
KökenFransızca rythme sözcüğünden nakledildi, Latince rhythmus sözcüğünden, Eski Yunanca ῥυθμός (rhuthmós) sözcüğünden.
- Bir dizede, bir notada vurgu, uzunluk veya ses özelliklerinin, durakların düzenli bir biçimde tekrarlanmasından doğan ses uygunluğu; dizem, tartım
- Olayların düzenli aralıklarla tekrarlanması niteliği, dizem, tartım
- (Resim, Heykel, Mimarlık) Bir kompozisyonda farklı öğelerin sıra ile ve belli aralıklarla birbirlerini izlemesi; uyum
Biçimlerritimi(accusative) · ritimler(plural) · ritim(singular, nominative) · ritimler(plural, nominative) · ritmi(singular, accusative) · ritimleri(plural, accusative) · ritme(singular, dative) · ritimlere(plural, dative) · ritimde(singular, locative) · ritimlerde(plural, locative) · ritimden(singular, ablative) · ritimlerden(plural, ablative) · ritmin(singular, genitive) · ritimlerin(plural, genitive) · ritmim(possessive, singular, nominative) · ritimlerim(possessive, plural, nominative) · ritmimi(possessive, singular, accusative) · ritimlerimi(possessive, plural, accusative) · ritmime(possessive, singular, dative) · ritimlerime(possessive, plural, dative)