/jɯˈlan/
KökenEski Türkçe Eski Türkçe yılan sözcüğünden evrilmiştir.
- Sürüngenlerden, ayaksız, ince ve uzun olanların genel adı; uzun hayvan, yerdegezen
“Ok yılanı. Su yılanı. Çıngıraklı yılan. Gözlüklü yılan.”
- Sinsi ve hain
- Bir takımyıldızın adı.
- (mecaz) sinsi ve hain
“Gözlerinde ancak annemin bildiği bir yılan ışıltısıyla gülüyor.”
Biçimleryılanı(accusative) · yılanlar(plural) · daha yılan(comparative) · en yılan(superlative)