[rʊbiːn]
PůvodZ latinského rubens.
- drahokam, červeně zbarvená odrůda korundu s příměsí chromu
“Rubín je často zasazován do šperků.”
- figuratively, literaryčerveň
“Když zřím plnou číši vína, myslím na tvá ústa, rubín vína vstříc mi kyne a jak rty dva vzrůstá.”
Tvaryrubíny(nominative, plural) · rubínu(genitive, singular) · rubínů(genitive, plural) · rubínu(dative, singular) · rubínům(dative, plural) · rubíny(accusative, plural) · rubíne(vocative, singular) · rubíny(vocative, plural) · rubínu(locative, singular) · rubínech(locative, plural) · rubínem(instrumental, singular) · rubíny(instrumental, plural)