aˈi.θis
Ετυμολογίααήθης < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ἀήθης < ἀ- (στερητικό) + ἦθ(ος) + -ης
- χωρίς ήθος. Βαρύς χαρακτηρισμός για επιθετική, προσβλητική ενέργεια
“αήθης επίθεση, αήθης συμπεριφορά, αήθης παραπληροφόρηση”
“Θεωρώ άηθες αυτό που έκανες.”
Τύποιαήθης(masculine, feminine, singular, nominative) · άηθες(singular, nominative, neuter) · αήθους(masculine, feminine, genitive, singular) · αήθους(genitive, singular, neuter) · αήθη(accusative, masculine, feminine, singular) · άηθες(accusative, singular, neuter) · αήθη(masculine, feminine, singular, vocative) · άηθες(singular, vocative, neuter) · αήθεις(masculine, feminine, nominative, plural) · αήθη(nominative, neuter, plural) · αήθων(masculine, feminine, genitive, plural) · αήθων(genitive, neuter, plural) · αήθεις(accusative, masculine, feminine, plural) · αήθη(accusative, neuter, plural) · αήθεις(masculine, feminine, vocative, plural) · αήθη(vocative, neuter, plural)