Ετυμολογίαενεός < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ἐνεός (άφωνος), αγνώστου ετύμου
- formalάφωνος, άναυδος (από κατάπληξη)
“Ενεοί παρακολουθούμε τις εξελίξεις.”
“ενεός έμεινε με την τόλμη της”
Τύποιενεός(masculine, singular, nominative) · ενεή(singular, feminine, nominative) · ενεά(singular, feminine, nominative) · ενεό(singular, nominative, neuter) · ενεού(masculine, genitive, singular) · ενεής(genitive, singular, feminine) · ενεάς(genitive, singular, feminine) · ενεού(genitive, singular, neuter) · ενεό(accusative, masculine, singular) · ενεή(accusative, singular, feminine) · ενεά(accusative, singular, feminine) · ενεό(accusative, singular, neuter) · ενεέ(masculine, singular, vocative) · ενεή(singular, feminine, vocative) · ενεά(singular, feminine, vocative) · ενεό(singular, vocative, neuter) · ενεοί(masculine, nominative, plural) · ενεές(feminine, nominative, plural) · ενεά(nominative, neuter, plural) · ενεών(masculine, genitive, plural)