i.eˈɾos
Ετυμολογίαιερός < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ἱερός
- που έχει μεγάλη θρησκευτική αξία και αντιμετωπίζεται με σεβασμό και δέος
- που έχει μεγάλη ισχύ ή θεϊκή δύναμη
Τύποιιερός(masculine, singular, nominative) · ιερή(singular, feminine, nominative) · ιερό(singular, nominative, neuter) · ιερού(masculine, genitive, singular) · ιερής(genitive, singular, feminine) · ιερού(genitive, singular, neuter) · ιερό(accusative, masculine, singular) · ιερή(accusative, singular, feminine) · ιερό(accusative, singular, neuter) · ιερέ(masculine, singular, vocative) · ιερή(singular, feminine, vocative) · ιερό(singular, vocative, neuter) · ιεροί(masculine, nominative, plural) · ιερές(feminine, nominative, plural) · ιερά(nominative, neuter, plural) · ιερών(masculine, genitive, plural) · ιερών(genitive, feminine, plural) · ιερών(genitive, neuter, plural) · ιερούς(accusative, masculine, plural) · ιερές(accusative, feminine, plural)