iˈpe.xo
Ετυμολογίαυπέχω < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική ὑπέχω (τοποθετώ από κάτω), στη φράση ὑπέχω εὐθύνας. Συγχρονικά αναλύεται σε υπ- + έχω
- formalέχω, λαμβάνω μια θέση, μια ιδιότητα έναντι κάποιου
“υπέχω μιά υποχρέωση απέναντι σε κάποιον”
“υπέχει στρατιωτικής υποχρέωσης (οφείλει να υπηρετήσει τη θητεία του)”
“Η κυβέρνηση υπέχει κοινοβουλευτικής ευθύνης.”
Τύποιυπείχα(imperfect) · υπείχα(aorist, passive) · υπέχω(present, first-person, singular) · υπείχα(imperfect, first-person, singular) · θα υπέχω(future, imperfect, first-person, singular) · να υπέχω(subjunctive, first-person, singular) · υπέχοντας(participle) · υπέχεις(present, second-person, singular) · υπείχες(imperfect, second-person, singular) · θα υπέχεις(future, imperfect, second-person, singular) · να υπέχεις(subjunctive, second-person, singular) · ύπεχε(imperative, second-person, singular, rare) · υπέχει(present, third-person, singular) · υπείχε(imperfect, third-person, singular) · θα υπέχει(future, imperfect, third-person, singular) · να υπέχει(subjunctive, third-person, singular) · υπέχουμε(present, first-person, plural) · υπείχαμε(imperfect, first-person, plural) · θα υπέχουμε(future, imperfect, first-person, plural) · να υπέχουμε(subjunctive, first-person, plural)