maˈni.a
Ετυμολογίαμανία < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική μανία
- οξεία διαταραχή των ψυχοπνευματικών λειτουργιών του ανθρώπου· τα συμπτώματά της είναι η υπερκινητικότητα, η έξαρση της φαντασίας, διάσπαση της προσοχής, έμμονες ιδέες, αχαλίνωτη ροή λόγου κ.λπ.
- έντονη εμμονή κάποιου για κάτι που το επιδιώκει ή ασχολείται παθιασμένα με αυτό
- figurativelyμεγάλη ένταση ενός φυσικού φαινομένου
- οργή
- παραφροσύνη
- μίσος
- υπερβολική αγάπη προς κάτι ή κάποιον
Τύποιμανία(singular, nominative) · μανίες(nominative, plural) · μανίας(genitive, singular) · μανία(accusative, singular) · μανίες(accusative, plural) · μανία(singular, vocative) · μανίες(vocative, plural) · μανία(feminine)