/ˈkɑtuɑˣ/, [ˈkɑ̝t̪uɑ̝(ʔ)]
AlkuperäPossibly kato + -ua. Attested since the time of Mikael Agricola (output c. 1543–1552).
- intransitive, transitiveto regret, rue, remorse
“Kadun tekojani.” — I regret my actions.
“Sinun olisi syytä katua sanomisiasi.” — You should regret what you said.
“Pitääkö minun katua, että tein sen, mikä oli oikein?” — Must I regret doing what was right?
- intransitiveto repent
- form-of, partitive, singularpartitive singular of katu
Muodotkadun(first-person, indicative, present, singular) · en kadu(first-person, indicative, negative, present, singular) · olen katunut(first-person, indicative, perfect, singular) · en ole katunut(first-person, indicative, negative, perfect, singular) · kadut(indicative, present, second-person, singular) · et kadu(indicative, negative, present, second-person, singular) · olet katunut(indicative, perfect, second-person, singular) · et ole katunut(indicative, negative, perfect, second-person, singular) · katuu(indicative, present, singular, third-person) · ei kadu(indicative, negative, present, singular, third-person) · on katunut(indicative, perfect, singular, third-person) · ei ole katunut(indicative, negative, perfect, singular, third-person) · kadumme(first-person, indicative, plural, present) · emme kadu(first-person, indicative, negative, plural, present) · olemme katuneet(first-person, indicative, perfect, plural) · emme ole katuneet(first-person, indicative, negative, perfect, plural) · kadutte(indicative, plural, present, second-person) · ette kadu(indicative, negative, plural, present, second-person) · olette katuneet(indicative, perfect, plural, second-person) · ette ole katuneet(indicative, negative, perfect, plural, second-person)