/ˈkyetæˣ/, [ˈk̟ye̞t̪æ(ʔ)]
Originkyk- + -etä. The root is of unknown origin, but shared with kyky. Cognate with Ingrian kyetä and Karelian kyvetä, which may both be borrowed from Finnish. According to Koponen (1998), furthermore possibly related to Võro küündima (? < *kügV-ntü-).
- to be able to, be capable of, can, be competent at
“Kykeneekö kuka tahansa istumaan?” — Is any person capable of sitting?
“Kykenikö hän kävelemään onnettomuuden jälkeen?” — Was she able to walk after the accident?
Formskykenen(first-person, indicative, present, singular) · en kykene(first-person, indicative, negative, present, singular) · olen kyennyt(first-person, indicative, perfect, singular) · en ole kyennyt(first-person, indicative, negative, perfect, singular) · kykenet(indicative, present, second-person, singular) · et kykene(indicative, negative, present, second-person, singular) · olet kyennyt(indicative, perfect, second-person, singular) · et ole kyennyt(indicative, negative, perfect, second-person, singular) · kykenee(indicative, present, singular, third-person) · ei kykene(indicative, negative, present, singular, third-person) · on kyennyt(indicative, perfect, singular, third-person) · ei ole kyennyt(indicative, negative, perfect, singular, third-person) · kykenemme(first-person, indicative, plural, present) · emme kykene(first-person, indicative, negative, plural, present) · olemme kyenneet(first-person, indicative, perfect, plural) · emme ole kyenneet(first-person, indicative, negative, perfect, plural) · kykenette(indicative, plural, present, second-person) · ette kykene(indicative, negative, plural, present, second-person) · olette kyenneet(indicative, perfect, plural, second-person) · ette ole kyenneet(indicative, negative, perfect, plural, second-person)