/ˈluo̯nːeˣ/, [ˈluo̞̯nːe̞(ʔ)]
Alkuperäluonto (“nature”) + -e. Literary use since the 1840s; dialectal uses may be older.
- nature, character, personality (distinguishing features or qualities; essential characteristics, especially of a person or another living being)
- personality, disposition (assumed role or manner of behavior)
- character (moral strength)
Muodotluonne(nominative, singular) · luonteet(nominative, plural) · luonne(accusative, nominative, singular) · luonteet(accusative, nominative, plural) · luonteen(accusative, genitive, singular) · luonteet(accusative, genitive, plural) · luonteen(genitive, singular) · luonteiden(genitive, plural) · luonteitten(genitive, plural) · luonnetta(partitive, singular) · luonteita(partitive, plural) · luonteessa(inessive, singular) · luonteissa(inessive, plural) · luonteesta(elative, singular) · luonteista(elative, plural) · luonteeseen(illative, singular) · luonteisiin(illative, plural) · luonteihin(illative, plural) · luonteella(adessive, singular) · luonteilla(adessive, plural)