/ˈsɪtə/
OriginFrom Old Frisian sitta, from Proto-West Germanic *sittjan.
Formssitte(infinitive) · sitten(infinitive, infinitive-i-long) · sitten(gerund, neuter) · hawwe(auxiliary) · sit(first-person, present, singular) · siet(first-person, past, singular) · sitst(present, second-person, singular) · sietst(past, second-person, singular) · sitsto(error-unrecognized-form, present) · sietsto(error-unrecognized-form, past) · sit(present, singular, third-person) · siet(past, singular, third-person) · sitte(plural, present) · sieten(past, plural) · sit(imperative, present) · sittend(participle, present) · sitten(participle, past)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0